Review Transrotor Leonardo (7 juli 2001)

Inleiding

Al enige jaren speelde ik met de gedachte om nog één keer een draaitafel aan te schaffen ter vervanging van m’n inmiddels 20 jaar oude Thorens TD160 MK2.
Voorwaarde was wel dat de draaitafel er fantastisch moest uitzien én, uiteraard, fantastisch moest klinken. Na een uitgebreide speurtocht en een voorselectie bij Haudio in Sneek, viel m’n keuze uiteindelijk op de Transrotor Leonardo met een Goldring Eroica LX moving coil element.

Voorselectie

Na enig informatief e-mailverkeer was een afspraak snel gemaakt en begon de reis, met een stapel lp’s, vanuit Ede naar Sneek.
Een luisterpanel van 8 mensen kreeg in de loop van de dag de volgende draaitafels gepresenteerd via een Marantz PM17 en uitstekende luidsprekers van het merk Vaessen.
Als referentie werden lp’s van Robbie Robbertson en Steve Miller gebruikt.
Hierbij de draaitafels, inclusief summiere indruk, die de revu passeerden:

- Als eerste de Transrotor Leonardo met RB 2.5 Silver en Goldring Eroica LX; deze combi zette gelijk al een statement neer! Zeer royaal stereobeeld, met veel details en een prachtig geplaatste stem

- Vervolgens Clearaudio Champion met Rega RB 250, speciale kabel en Denon DL 160 MC High output. Robbie Robbertson deed ineens een stap terug en leek een meter kleiner! Mijn aanvankelijke voorkeur voor de Clearaudio liet ik tevens varen. Bij een visuele vergelijking kwam deze, overigens ook zeer mooie draaitafel, aanzienlijk minder “imposant” over dan de Leonardo.

- Toen Acoustic Solid met Arm 1:Rega RB 250 en Benz Micro MC gold; Arm 2: SME series 3009, type 3 Improved zonder demper/Clearaudio Alpha MM. De MC Gold herkende ik meteen, deze zit ook in m’n eigen Thorens. Ten opzichte van de Goldring klinkt deze iets scherper. Opvallend bij het Clearaudio mm-element was de iets minder gedetailleerde weergave en kleinere stage. Prachtige draaitafel, trouwens!

- Vervolgens Nothingham Analoog Spacedeck met Spacearm 1 punts gelagerd, Benz Micro Glider en Deskadel interlink. Dit klonk en oogde prachtig, echter “iets” boven m’n budget.

- Daarna Thorens TD 147, volledig gemodificeerd /TP 16 arm en Ortofon MC 20 super Mk2 met van den Hul tip. Vervolgens een Thorens TD 160 super mod./SME 3009 type 3 Improved zonder demper met resp. Highphonic MC en later Audio
Technica OC 9 MC. Deze Thorens-draaitafels lieten op mij een zeer goede indruk na!

Uiteindelijk werd nogmaals de Transrotor opgesteld. Resumerend stond de Transrotor in dit zware strijdperk klankmatig behoorlijk vooraan en visueel kon ‘ie al niet meer stuk. Hij paste bovendien precies binnen het gestelde budget. Met name de Nottingham Analogue en de Acoustic Solid lieten op mij een “hebberige” indruk na, maar waren aanmerkelijk duurder! De keuze was dus feitelijk gemaakt en het lange wachten kon beginnen!

Beschrijving Leonardo

De Transrotor draaitafels zijn opvallende verschijningen in de wereld van de high-end platenspelers. De platenspelers zien er zó mooi uit dat je ze bijna alleen al om het uiterlijk zou aanschaffen!
De Transrotor Leonardo is één van de jongste ontwerpen van de duitser Jochen Räke, inmiddels al weer verbeterd, en ziet er werkelijk prachtig uit!
Op vrijdagmiddag komt Haudio, na een langdurige tocht vanwege fileproblemen, één en ander plaatsen, instellen en afregelen! Het wordt een lange, warme, late en vooral zeer gezellige dag!
Wat is het resultaat van zijn inspanningen? Lees en geniet……….!
Allereerst wordt de prachtige op maat gemaakte marmeren onderplaat van 3 cm. dikte zorgvuldig waterpas gesteld met vier verstelbare zwarte kegels. Lastig klusje, trouwens!
De chromen onderpoten en zwaar verchroomde motorhuis worden hier op geplaatst en daarop de ca. 3 cm. dikke plexiglas bodemplaat.
Hierin wordt het verchroomde en extra zwaar uitgevoerde lager geplaatst. Er wordt gebruik gemaakt van een hydrodynamisch invers kogellager, dit is een uniek “zelfsmerend” lager. Vervolgens wordt de snaar geplaatst, daarna het prachtige 4 cm. dikke kunststof draaiplateau en tot slot een prachtige verchroomde 760 gram! zware puck.
De arm is een Rega RB 2.5 Silver, met speciaal contragewicht om resonanties te elimineren, op een verchroomde montageplaat, met een speciale interlink met een zwart “geweven” mantel.
Het element is een Goldring Eroica LX mc-element, deze is met bijzondere “Haudiaanse” modificaties in de arm gemonteerd!

De Leonardo wordt aangesloten op de Sphinx Phono Equaliser.

Na enig overleg wordt besloten de ingangsimpedantie af te stellen op 100 Ohm. Tot slot wordt de losse voeding met speciaal afgeschermde kabel aangesloten.

En daar staat ze dan…… in volle glorie, hoog op de poten, imposant, driedimensionaal mooi, naar schatting 30 kg. zwaar, combineert ze prachtig met de in zwart acryl uitgevoerde Sphinx Project apparatuur.

Luisteren

De eerste plaat: de recent uitgebrachte lp Tourist van St. Germain van het Blue Note-label. Bij de eerste klanken van deze modern-jazz lp weten we het eigenlijk al, dit is prachtig. De stage is enorm, de muziek treedt vér buiten de speakers, klinkt dynamisch, zeer strak en gedetailleerd. Met open mond zitten we allebei te luisteren. Haudio mompelt nog iets over de prima akoestiek van de luisterruimte, ik zwijg alleen nog maar (en dát is bij mij zeldzaam!). Het instellen van de Sphinx mc-voortrap op 50 Ohm geeft een iets rustiger geluidsbeeld, we besluiten deze instelling te handhaven.
Na enige nummers besluiten we de gelijknamige cd in de Sphinx Project 32 te beluisteren, en wat gebeurt er? Het gordijn lijkt te zakken! Het podium wordt ineens een stuk kleiner, de details minder en de muziek komt iets geforceerder over! Da’s even schrikken!
De volgende dag, bijgekomen van de schrik en weer redelijk fit na een lange gezellige avond, worden weer vele platen uit de kast gehaald. Ik noem er een paar; Moonsafari van Air, het prachtige “All I need” heb ik nog nooit zo mooi gehoord. Weer dat enorme podium met volledig los van de speakers komend geluid, fenomenaal!
Brothers in Arms van de gelijknamige cd van Dire Straits, Mark Knopfler staat bijna tastbaar in de kamer. Steve Miller met Fly like an eagle, het nummer The Window krijgt een nieuwe dimensie! George Benson, Supertramp, Jan Akkerman, ik kan niet meer stoppen!

Tenslotte

De meningen over analoog versus digitaal liggen nogal uiteen. Voor mij staat als een paal boven water dat analoog nog lang niet passé is. Jochen Räke van Transrotor heeft bewezen dat je nog steeds innoverend met draaitafels bezig kunt zijn , ze er bovendien prachtig uit kan laten zien en ze bouwt alsof ze 1000 jaar meegaan! M’n cd-speler blijft natuurlijk braaf staan, maar na afgelopen vrijdag zal de laag stof nóg dikker worden, vrees ik!
Ik ga gauw weer luisteren!


Lees ook:
- Technische specificaties en luisterervaringen Netzteil Fein
- Montage van een SME3500 arm en de luisterervaringen (13 februari 2005)
- Upgrade naar Jan Allaerts MC1Boron MK1 en de luisterervaringen (11 juni 2005)
- Bezoek aan Transrotor (21 juli 2005)
- Upgrade van de Leonardo naar Leonardo TMD25/60 (21 juli 2005)
- Een nieuwe arm - Deel 1: Achtergrond en Selectie (25 december 2010)